1 maart 2007

Eerste verslag betreft voorbereidingen;
Reeds 10 maanden van organisatie en training zijn achter de rug:

Betreft fysieke conditie staan we scherp: Bjorn en Stein zijn kilos afgevallen, Stef is reeds 2.5 kg bijgekomen. Tot dusver alles volgens planning.
De route is gekend. Ze loopt me als een film voor de ogen: BC, morene, gletscher tot ABC. Vervolgens aanloop over sneeuw en ijs tot voor de Noordcol. Hier wacht ons de eerste echte klim van een 500 meter hoge headwall. Op de noordcol linksaf, de sneeuwkam volgen tot op 7600 meter. Van hieraf aan mixed terrein (dwz sneeuw en rots) tot op de noord-oostkam om vandaar over de drie “steps” naar de summit-pyramid te klimmen. De drie steps vormen de grootste uitdaging tijdens de topdag: drie rotspassages welke beklommen dienen te worden en dit boven de 8500 meter…
Logistiek worden op dit moment nog enkele belangrijke knopen doorgehakt:
Tenten, zuurstof, hoogtesherpas, kok,… worden geregeld via summit climb.
Satellietverbinding werd deze week op punt gezet. Vanuit base camp zullen we regelmatig een mailtje doorsturen om de website te updaten. Hogerop de berg blijven we bereikbaar via onze gehuurde satelliet-telefoon.

Tevens kan ik langs deze weg iets rechtzetten: Vorig jaar toen de plannen werden gesmeed, stonden inderdaad maar 5 belgen op de top, allen langs de Nepalese zuidzijde.
Op 17 en 20 mei 2006 echter beklommen nog twee belgen de Mt Everest waarvan één franstalige man (zijn naam is mij onbekend) langs de Tibetaanse Noordzijde.
Dit maakt dat we op heden reeds met 7 belgen de top hebben gehaald.

Half maart verschepen we reeds onze bagage met een cargo-vlucht. Bij ons vertrek op 29/03 is maar 20 kg bagage toegestaan, iets te weinig om een Everest-expeditie mee rond te krijgen, vandaar…
We telden af met maanden, vervolgens met weken. Nu zijn we nog 30 dagen verwijderd van ons vertrek. Ik kijk er naar uit, Kathmandu, Tibet, Boedhisme, de sherpas, en, ons doel, Big E!

We zijn “focused”, op de berg, en op een behouden terugkeer! Tot later.

10 maart 2007

Nog 17 dagen voor vertrek.
Bjorn is terug van een beroepsmatige trip naar down under “Kangoeroeland”.
We zijn nog niet vertrokken of we hebben al een teamlid met een jet-lag…

De voorbije week was nog vrij hectisch: Visums worden geregeld, pers geraakt in de ban van Stein zijn mails waardoor plots alle dagbladen aankloppen, neef Johan wordt dagelijks lastig gevallen om een aanpassing op de site te maken en er wordt nog eens contact gelegd met de sponsors. Maar alles loopt op wieltjes.
Aanstaande woensdagavond hebben we nog een bijeenkomst met Arnold Coster, de expeditieleider van Summit Climb. Samen met hem kunnen we alles nog eens op een rijtje zetten en onze laatste To-Do-List aanleggen.
Volgend weekend dient onze cargo klaar te zijn. Het materiaal ligt al weken klaar, uitgestald in de logeerkamer, om overzicht te houden op wat er teveel ligt en wat te weinig… In de kasten er rond moet je dezer dagen best niet zijn.

Ondertussen vertoeft Bjorn ’s nachts reeds in hogere sferen: Deze laatste twee weken zal hij de nacht doorbrengen in een hypobare tent. In deze tent wordt de luchtdruk kunstmatig laag gehouden zodat je lichaam reeds kan adapteren aan het verminderde zuurstofgehalte.

Zijn emmertje staat naast zijn bed…

hoge groeten,

18 maart 2007

Het begint akelig dichtbij te komen.
Dit is een zinnetje waarmee bijna ieder gesprek begint.
Het is nu inderdaad geen droom meer geen verre realiteit.
Of zoals ik tegen mijn nichtjes Marie en Lotte zeg : Nog 10 keer slapen en jullie nonkel Stein zal de hoogste berg van de wereld proberen te beklimmen.
De voor bereiding is wat ons betreft van een leien dakje gelopen.

Elk op ons eigen manier trachten we ons zelf een gerust gevoel te geven.
Zo zweert Björn bij zijn hoge druk tent, slikt Stef al maanden Chinese pillen.
En onderwerp ik me aan Spartaanse trainingen om daarna onder het mom “ik mag niet vermageren” industriële hoeveelheden frieten en aanverwanten naar binnen te spelen.

Het eten op de berg wordt plaatselijk geleverd, alleen snacks en zaken voor de hogere kampen moeten meegenomen worden.
Er is ook de raad gegeven om enkel mee te nemen wat je graag eet.
Voor enkele onder ons zal het des te zwaarder zijn als we ons lievelingseten niet zullen opkrijgen. Of erger, eventjes binnennemen en dan direct met de kop uit de tent er terug uit. Op de Aconcagua heb ik Björn zo 3 rozijnen zien en horen terug naar buiten duwen. Mijn honger was over en had plaatsgemaakt voor medelijden.

Dus ben ik vrijdag eventjes gaan shoppen in de Carrefour. Rijden met het karretje en insmijten wat lekker is. Twee rayons zijn super geplunderd (koeken en chocolade-candybar). Een knappe superslanke dame met alleen groen voedsel in haar karretje keek mij aan en ik zag haar denken “je bent wat je eet”. Ik kon alleen maar glimlachen en denken aan het gelukzalig moment dat ik op die berg zal hebben als ik iets uit mijn karretje naar binnen werk.

’s Avond afspraak in Beervelde om de cargo klaar te maken. Wat blijkt, mijn grootheidwaanzin op gebied van eten is overtroffen door mijn beide companen. We denken eventjes om een selectie te maken maar snel beslissen we om alles mee te nemen.  
Daarna vlug terug naar huis want morgen is het weer werkendag.

Bij het naar buitengaan Stef nog eventjes uitgenodigd voor de nightraid van Björn en ik de dag voordat we vertrekken. Stef besluit wijselijk bij vrouw en kinderen te blijven. Björn kan zonder probleem mee want Magali is dan al op reis vertrokken.
De bedoeling van onze nightraid is de dag voordat we vertrekken niet te slapen. Zodat de vliegreis één langgerekte droom wordt naar onze droom.

3 mannen met 1 droom
3 mannen met 1 missie
Mount Everest

28 maart 2007

Voorlopig laatste woorden op Belgische grond. Het is nu 1 uur ’s nachts als ik dit schrijf.
Ik heb net een sms gestuurd naar Stef met de vraag wat precies het uurverschil is.
En een antwoord gekregen waar mijn laatste stuk blijft voor het dagboek.
Hectisch dat is de samenvatting van de laatste dagen.
Vandaag nog de laatste regelingen getroffen voor een wekelijks stukje in de Gentenaar. Samen met ons dagboek op de website moet dit het thuisfront wel een gerust gevoel geven.
Ze zullen toch kunnen volgen waar we wanneer zitten.
De laatste week hebben we zowel gesproken als geschreven media gehaald.
Plots kreeg ik telefoons van mensen die ik jaren niet meer had gehoord of gezien.

Naast de enkele voordrachten die al vastliggen ben ik nu al geboekt voor verschillende pinten (of chocomelks) te gaan drinken op de goede afloop.
Al wat ik hoopte op de berg blijvend aan lichaamsgewicht te verliezen zal helaas moeilijk te houden zijn.
Vrijdag hadden we ons afscheidsfeest. Sinds zaterdagochtend heeft de telefoon nog niet stilgestaan. Iedereen wenst ons veel succes toe. Iedereen geeft ons de wijze raad om voorzichtig te zijn en iedereen eist van ons om terug te komen.
Lieve mensen onkruid vergaat niet. En zeker niet als ze Stef, Björn of Stein heten.  

Het enigste waar ik nu naar verlang is rust, vlieger op en slapen.
En focussen op wat belangrijk is!!! De laatste 2 weken ben ik met alles bezig geweest behalve met trainen. Wat me in de in de weinige kalme momenten een wrang gevoel bezorgt. Ik weet topatleten die toewerken naar een topprestatie moeten afbouwen. Moeten gebruik maken van supercompensatie.
Maar aan de andere kant wij zijn geen topatleten die een korte periode alles uit hun lijf moeten halen. Nee wij zullen twee maand aan een stuk absolute roofbouw plegen op ons lichaam.

Wij zullen ons slecht voelen.

Wij zullen overgeven.

Volledig leeg zitten.

Totaal leeg zitten.

Koud hebben.

Ijskoud hebben

En voor wat…

En voor wie…

Stein

Vertrek 29/3

Het is eindelijk zo ver: vandaag nemen we afscheid van het zuurstofrijke Vlaanderen. Ook nemen we afscheid van familie, vrouw en kinderen. Het valt me even zwaar met de kids, maar ik weet dat ze voorbereid zijn en dat ik regelmatig met ze kan bellen. In de keuken hangt een grote stafkaart met onze klimroute waarop fotootjes van de kampen zijn geplakt. Wanneer ik zal bellen hebben ze een idee in welke omgeving papa vertoeft. Naast de kaart hangt er een gigantische aftelkalender met enkele weekopdrachten. Elke week krijgen mijn spruiten een opdrachtje van me. Wanneer ze alle opdrachten tot een goed einde brengen hangt er wel iets moois aan vast…

Aan alle achterblijvers: dankjewel voor de steun en de bezorgde woorden, ik hou ze in mijn achterhoofd en zal er op tijd aan terug denken. We blijven gefixeerd op een behouden thuiskomst. We staan voor een uitdaging van formaat, waarin elke minuut een unieke ervaring wordt die ik mijn hele leven zal meedragen.

Op ieders vraag wat een mens bezield om zo’n berg te gaan beklimmen? … Misschien geef ik daar binnen twee maanden wel een antwoord op, maar zoals Bjorn het reeds zei: “de eenvoud: slapen, eten en klimmen, één doel, niets anders.” maakt deze expeditie tot een ongeëvenaarde levenservaring. Of om te eindigen met andermans woorden: “De grote weg is vlak, maar mensen kiezen de bergpaden… (Lao Tse)”

Tot binnenkort op de site en zeker en vast tot ergens in mei in Zaventem, met of zonder top op het palmares, maar zeker met sterke verhalen en prachtige foto’s.

Namaste,

29 maart

Vertrek in Zaventem, na wat discussie op de luchthaven over extra vliegkosten omwille van te zware bagage (15 kg overgewicht bij Bjorn - althans in zijn rugzak - Ze hebben hun boots moeten aantrekken, ook pulls en zelfs hespen onder hun kleding moeten steken om aan het probleem te verhelpen …) vertrekken de drie klimmers rond half zes richting Londen.Vandaar gaat het naar een luchthaven ergens bij Saoudi-Arabië en dan naar Katmandu.

In Katmandu is het hectisch en chaotisch. De eerste cultuurschok is een feit. De laatste vlucht heeft 2 uur vertraging, waardoor de aankomst in Katmandu veel later is dan verwacht. Bijgevolg is er op vrijdag geen mogelijkheid meer om de cargo op te pikken. Dan maar de dag nadien, of toch niet .... op zaterdag is de luchthaven gesloten ???? De cargo werd dan maar later door iemand anders opgepikt en nageleverd.

1 april

Midden in de nacht vertrekken de jeeps met 15 klimmers naar het eerste dorpje in Tibet: Nyalam op 3800 m. Onze drie klimmers hebben geen last van de hoogte, maar zijn wel uitgeput omwille van het nachtelijk vertrek. De volgende dag is rustdag, maar toch kunnen ze het niet laten om al een topje te beklimmen in 2 uur. Alles gaat vlot zonder hoogteziekte-verschijnselen.

2 april  (Stein)

Gisteren de verplaatsing gemaakt via de Chinese grens van Katmandu naar het op 3800m gelegen Nyalan. Bjorn heeft geen last gehad van de hoogte iets wat hij op die hoogte nog nooit heeft kunnen zeggen (zijn tent heeft gewerkt). Stef was "veruit" de meest frisse van ons drie. Hij deed me denken aan een hyperkinetisch vriendje uit Belgie. Mijn probleem beperkte zich tot wat ijlheid in het hoofd. En ook hier weet ik dus niet zeker of dit aan de hoogte te wijten is.

Deze morgen een tochtje gemaakt om enkele hoogtemeters te winnen met als bedoeling de acclimatisatie de volgende dagen te vereenvoudigen. Toen we terug aan onze slaapplaats kwamen werden we aangenaam verrast door onze cargobagage die voor onze deur stond. En dit zonder meerkost, voorlopig toch. Nu we volledig zijn : technisch materiaal, snoepgoed en onszelf , kunnen we er volledig voor gaan. We doen de trip naar base-camp met een groep van 15 personen die allemaal dit jaar willen toppen.

Wat mij de vergelijking deed maken met een topfilm uit mijn jeugd, Top GUN : only for the best of the best. Met dit verschil dat in de film de deelnemers worden uitgekozen en hier in dit decor kiezen wij onszelf. Dit maakt dat iedereen hier constant de andere aan het taxeren is en constant iedere stap uitvergroot. Zelfs wij wij zijn hiermee bezig. En net zoals de anderen houden we geen rekening met ons eigen falen, enkel met dat van de anderen. We zijn voor het ogenblik de eerste expeditie op weg naar base-camp wat ons meer dan voldoende tijd moet geven om "ons ding" te kunnen doen. Net als de rest wanen we ons nog altijd hot-shots, hopelijk is de ontnuchtering niet te groot als we met die mastodont worden geconfronteerd.

Het kleinste probleem kan de expeditie om zeep helpen, eventjes buikloop : vergeet het ,een kleine koude: vergeet het, en zo kunnen we nog even verder gaan. Dus fingers crossed tot aan onze zetel in België

3 april

De tocht gaat verder naar een volgend dorpje op 4300 m waarbij ze een pas moeten oversteken op 5100 m en eindelijk adembenemend zicht hebben op Mount Everest. Ze hebben volgens Stef al ‘ongelooflijk knappe fotookes kunnen maken’. Ze hebben alle drie last van hoofdpijn, maar dit verdwijnt weer vanzelf. Er zijn in de groep van 15 klimmers reeds 2 zieken (griep en buikloop). Hopelijk steken ze de rest niet aan. Een andere klimmer verneemt van het vrouwke thuis via GSM dat hij vader wordt.

4 april (Stein, Stef en Björn)

De eerste fase van onze tocht zit er bijna op. We zitten nu in Tingri in Tibet, op 4.400 meter hoogte. Het is de laatste stopplaats voor we naar het basiskamp vertrekken. Alles is rimpelloos verlopen. Onze bagage is wel twee dagen zoek geweest in Nepal, maar gelukkig hebben we alles terug. We blijven hier twee nachten om te acclimatiseren. Het is natuurlijk niet de eerste keer dat we op deze hoogte zitten, maar het blijft telkens wennen. Terwijl ik dit stukje doorbel, heb ik even de benen gestrekt: ik was meteen buiten adem. We nemen, net als alle klimmers, Diamox tegen de hoogteziekte. Vervelende neveneffecten zijn tintelingen aan handen en voeten en een iets te vlotte stoelgang: we zitten constant op het toilet. We hebben een geweldig zicht op de Mount Everest. De top ziet er heel bereikbaar uit... vanop zestig kilometer, welteverstaan. Het is hier behoorlijk druk. We reizen samen met een groep van 15 mensen die allemaal hetzelfde doel hebben: op het dak van de wereld staan. Je zou denken dat dit een band schept, maar iedereen is vooral met zichzelf bezig. De meeste klimmers zijn hier trouwens alleen; met ons vriendengroepje van drie zijn we vreemde eenden in de bijt. Iedereen zit iedereen te taxeren: zal hij het halen of niet? Solidariteit is hier ver te zoeken. Twee klimmers zijn zo ziek van de hoogte dat ze wellicht een tijd buiten strijd zijn. Iedereen had meteen iets van: oef, twee concurrenten minder. Morgen vertrekken we naar het basiskamp, op 5.200 meter hoogte. Daar moeten we vier dagen wennen aan de nieuwe hoogte. Niet alleen wij moeten worden overgebracht, ook onze bagage en voorraden. Dat zijn liefst elf zakken van 100 liter en elk nog eens een rugzak van 60 liter. Een hele verhuizing. We voelen ons momenteel kiplekker. Gisteren hebben we drie paarden gehuurd van een nomadenstam en zijn we gaan paardrijden op de Tibetaanse hoogvlakte. Een geweldige ervaring en het was eerlijk gezegd een hele opluchting om een dagje niet met de andere klimmers geconfronteerd te worden.

5 april

Tocht van 70 km naar base camp, ongelooflijke trip met Landcruisers over smalle wegskes vol met stenen. Heel knap. De hoogte is er wel teveel aan, want de volgende dag (6 april) is vooral Björn er niet goed van; veel hoofdpijn, overgeven, slecht slapen, … Stein en Stef hebben ook wel een slechte dag gehad. Nu zijn ze waar ze willen zijn, op den berg. De tenten staan reeds klaar om in gebruik te nemen (lees om in te pitten).

7 april (Stef)

Momenteel in Base-camp op 5200 meter. Vandaag is iedereen een stuk beter.

Zo hebben we ondermeer een Puja-ceremonie bijgewoond, een Tibetaans ritueel om de expeditie en het materiaal in te wijden. Net een acclimatisatie-tochtje achter de rug langs een pad richting Advanced BC.

Ik voel me heel goed en we zijn klaar om de filosofie van Anatoly Boukreev toe te passen: ‘Climb high, sleep low’.

Alles gaat heel goed met ons, we wensen iedereen een zalig Pasen. We weten dat jullie aan ons denken en vice versa. We staan op het vertrekpunt van de Everest. We houden jullie op de hoogte.
See you later!

12 april

Op maandag zijn Stef en Stein met de yaks naar het volgende kamp getrokken (interim base camp op 5800 m = kamp tussen base camp en advanced base camp.  Ze zijn daar blijven overnachten en dan terug afgedaald naar base camp.  De tocht duurde 5 uur.  Een beroepsklimmer deed er 3 uur over, anderen dan weer 9 uur, dus een goed gemiddelde.

Sommige klimmers blijven op het interim camp om nadien onmiddellijk naar advanced base camp te trekken.  Stef en Stein hebben beslist om telkens terug te zakken naar het vorige kamp zodat het lichaam kan recupereren.

Bjorn is beneden gebleven daar hij zich nog niet goed genoeg voelt.  Hij had toen reeds 3 dagen niet meer gegeten. 

De plannen waren dat ze na een rustdag in base camp, met z'n drieen naar interim base camp zouden trekken om nadien door te trekken naar advanced base camp op 6400 m.

13 april

Stef belde deze middag met de satelliettelefoon van iemand anders om te zeggen dat hun eigen telefoon geblokkeerd is.

Eén of andere sherpa zou eraan geprutst hebben en drie maal de verkeerde pincode hebben ingegeven. De firma van de sateliettelefoon heeft ondertussen laten weten hoe ze terug kunnen deblokkeren. Hopelijk lukt dat morgen, dan kan Stef terug met de eigen telefoon bellen en hebben we weer wat nieuws.

Hij heeft nog gezegd dat ze momenteel op advanced base camp zitten op 6400 m en dat alles goed gaat.

14 april

De sateliettelefoon is gedeblokkeerd en ze kunnen dus terug bellen.

Het trio voelt zich goed en hebben maar één doel: de top.  Bjorn is nog wat verzwakt door de misselijkheid die hem parten heeft gespeeld.  Stein heeft wat last van een hoogtekuch.

Stef liet weten dat hij en Stein momenteel op advanced base camp zitten op 6400 na een tocht van 5 uur (vanaf interim base camp tot abc).  Als ze deze nacht een goede nachtrust hebben, trekken ze morgen naar camp 1 op 7000 m.  Nadien zullen ze helemaal afzakken tot base camp om te recupereren.   

Ze hebben Bjorn de voorbije 4 dagen moeten missen, daar Bjorn wat meer tijd nodig heeft om zich aan te passen aan de hoogte.  Hij zit vermoedelijk nog op base camp, maar hij is aan de beterhand en zal binnenkort een poging doen om hogerop te geraken.

16 april (Stef)

Bericht aan de Lage Landen van de Belgische expeditie op de Everest

We zitten nu terug in Base Camp, maar we hebben al het één en ander uitgespookt de voorbije dagen (zie o.a. verslag week 8 april - 15 april).
Zoals vorige keer reeds gezegd, had Bjorn een slechte week achter de rug. Er was iets niet in orde met zijn maag; hij kon niets binnenhouden, hij kon niets eten, waardoor hij dus ook niet kon klimmen, want hij was veel te zwak.
Die tijd is nu voorbij, hij is aan het herstellen en is nu op weg naar Advanced Base Camp, in volle doen.

Stein en ik hebben de voorbije dagen onze trip gemaakt van ABC tot 6400 m.
Dat ging vlot qua stappen, maar we hebben daar 2 nachten geslapen en de bedoeling was om de 3e dag van ABC naar de 'North col' te klimmen zoals de meeste andere expeditieleden hebben gedaan.
Ikzelf had teveel hoofdpijn, last van de hoogte en dan zijn we maar gezakt tot Interim Camp waar we Bjorn tegenkwamen. Dus gisteren hebben we terug een dag met ons driëen kunnen doorbrengen in Interim Camp. Vervolgens zijn Stein en ik deze morgen afgedaald naar BC en is Bjorn verder omhoog geklommen naar ABC.
We verwachten de komende uren al de expeditieleden terug beneden.

We hebben dus onze eerste 'echte' acclimatisatietocht achter de rug, naar ABC en zelfs wat hoger.
De bedoeling is om tegen het eind van de week de 'North Col' te halen, misschien iets hoger en dan helemaal terug af te zakken naar BC.

De sfeer is goed, er zijn weinig of geen kliekjes, dat valt allemaal goed mee, maar de hoogte weegt op iedereen in die zin dat je echt niet recupereert boven de 6000 m.
Bedoeling is om de periode in ABC zo kort mogelijk te houden en van daar dat we nog heel veel op en af zullen gaan van BC naar hoger gelegen kampen.

Ik ga nu afsluiten, ik ga overmorgen nog proberen een verslagske door te bellen voor we vertrekken naar ABC en 'North Col'.

Tot later

17 april (Stef)

Een avond in Base Camp.

Stel je even voor; een tentendorp aan de voet van een gletsjer op 5200 meter hoogte, een woest landschap van stenen, gruis, Yaks, ... en onze tentjes, omringd door 's werelds hoogste toppen, niet om hier in dit desolaat landschap alleen te vertoeven. Een 800-tal gelijkgezinden kampen hier met ons samen aan de voet van Chomolungma, de moedergodin van de aarde.

Het is onze bakermat, ons rustoord , onze refuge, waar we na iedere trip in de ijler wordende lucht naar terugkeren om te herstellen. In deze omstandigheden is Base Camp echt wel iets om naar uit te kijken; een verwarmde eettent, enkele altijd lachende sherpa's die het eten verzorgen, en ja zelfs een eenvoudige waterzak in een tentje die fungeert als douche.

De avonden worden een ritueel, met je drinkfles gevuld met warm water je slaapzak induiken, een muziekje op je oren, nog even de foto's van m'n kinderen bewonderen om vervolgens met een glimlach de slaap te vatten onder het constante geronk van een generator van een Chinese expeditie naast ons.

Welkom in Base Camp anno 2007.
Tot later!

20 april (Stein)

Met alle Chinezen...

Het gaat uitstekend met ons. Bjorn is intussen volledig gerecupereerd. Ik heb wel last van een kleine verkoudheid, wellicht als gevolg van de hoogte. Op dit ogenblik zitten we opnieuw in basecamp, maar we zijn intussen al alledrie in advanced basecamp geweest. Binnen een paar dagen gaan we daar opnieuw heen; dit keer voor acht à tien dagen. Als het weer gunstig is, klimmen we van daaruit over de noordcol naar kamp1, zo'n 600 meter hoger. En wie weet steken we door naar kamp2, op 7.600 meter.

Alles zal afhangen van ons recuperatievermogen: we doen het nog steeds voorzichtig en kalm aan. En met reden, zo bleek een paar dagen geleden. Een Chinese vrouw die te snel had geklommen en te weinig was gerecupereerd, is op de rug van een paar sherpa's naar beneden gedragen, 22 kilometer ver. Tijdens de tocht kreeg ze voortdurend zuurstof toegediend. Deze hoogte slorpt energie op.

In advanced basecamp, op 6.400 meter, bedroeg onze hartslag in rust zo maar eventjes 120! Na twee dagen moesten we terug naar beneden om aan te sterken, bij te eten en vooral veel te rusten. Eigenlijk doen we hier in basecamp niks anders dan eten en slapen. Naarmate mei nadert en de klimmers toestromen, stijgt ook de stress. In advanced basecamp zijn zelfs relletjes uitgebroken omdat er onvoldoende plaats was om de tenten op te zetten. Je moet weten dat dit de laatste plaats is waar de klimmers min of meer comfortabel kunnen overnachten.

Ook in kamp1 is er een rel geweest, maar dan van een andere orde. Een groep klimmers had het gewaagd om gebruik te maken van tenten van de Chinese groep. Dat ligt zeer gevoelig, omdat die tenten bestemd zijn voor de klimmers die de olympische vlam op de top van de Mount Everest zullen brengen, ter gelegenheid van de Spelen 2008 in Peking . De Chinezen konden er helemaal niet mee lachen.

Begin mei zullen de eerste groepen hun aanval op de top inzetten. Het tijdstip is belangrijk: hoe vroeger, hoe meer kans op vrieswonden. Dat is op dit moment moeilijk voor te stellen. De weersomstandigheden blijven uitzonderlijk mild. De berg laat zich niet zien, is hier te horen. Maar we houden er terdege rekening mee dat het klimaat nog kan omslaan.

Namaste,

Stein, Bjorn en Stef

23 april (Stef)

Bijna 4 weken tarten we met ons lichaam extreme hoogtes. Langzaam maar zeker treed er gewenning op; we ademen rustiger, polslag daalt, zuurstof-saturatie herstelt zich, geen nachtelijke ademnood meer ... allemaal tekens dat er acclimatisatie optreedt.

Tegelijkertijd echter gaan we boven de 6000 meter niet meer recupereren, maar pleeg je roofbouw op je lichaam. Spieren verdwijnen, je eetlust vermindert. Je knabbelt als het ware aan je eigen lijf. Elke nieuwe hoogte kent zo een beetje zijn eigen diepte.

Hier klimmen is een middenweg vinden tussen acclimatiseren door regelmatig hoog te gaan en te herstellen om te recupereren, zodat we voldoende reserves behouden voor half mei. We trachten morgen kamp 1 op de 'North Col' te bereiken op 7000 meter. Verder deze week trachten we zelfs tot 7600 meter te gaan. Vervolgens zullen we een laatste keer afdalen naar Base Camp om ons mentaal en fysisch voor te bereiden op de top.

De trip Base Camp - ABC begint in de benen te kruipen. Telkens 22 km en 1200 diepte-meters in 2 etappes, telkens weer een dilemma; steek je extra krachten en energie in de trip om eventueel dan toch beter te kunnen recupereren in Base Camp.

Ik lig languit in een tent in ABC, uitkijkend over onbeklommen toppen van 8000 meter. Op 3 meter afstand start een 'Puja', de wierook benevelt mijn geest, ik sluit mijn ogen en geniet.

Tot de volgende!

25 april

Ze zijn met z'n drieën op kamp 1 geraakt (7000 m) en terug gezakt tot ABC, alles is vlot verlopen.  Ze hebben alle drie ongeveer hetzelfde tempo.

De plannen voor de volgende dagen zijn als volgt: vandaag en morgen: rustdag.  Vrijdag klimmen ze terug tot kamp 1 met de bedoeling daar te overnachten en de dag nadien door te klimmen tot kamp 2 (7.500 m).

Of het hen lukt, zullen we over een paar dagen weten.

Stef zal de eerste dagen niet meer kunnen bellen.

28 april (Stein)

We zitten nu alledrie voor het eerst samen in advanced Basecamp, op 6400 meter hoogte. De laatste trip van interim Basecamp naar Advanced Basecamp had ik het heel moeilijk. Bjorn en Stef hebben de inhoud van mijn rugzak over hun rugzakken verdeeld. Dat was voor mij een echt crisismoment, zowel fysiek en psychologisch. Maar het ergste is nu voorbij.

Gisteren zijn we dan verder geklommen naar camp 1, op 7000 meter. Vanuit ABC is dat een zicht dat afschrikt: een loodrechte muur van ijs. Daar begint eigenlijk het echte klimwerk en dat hebben we dan ook gevoeld: na elke 5 stappen moesten we uitrusten. Je kunt je daarin niet forceren: Stef liep op een bepaald moment vooruit om een foto van ons tweeën te maken, maar hij was meteen buiten adem. Te zware inspanningen betaal je meteen cash.

Op deze hoogte is er minder dan de helft zuurstof dan op zeeniveau. Maar we zijn er dus geraakt en daarmee staan we weeral een belangrijke stap dichter bij de top. De dag erna hebben we niks gedaan, behalve slapen en eten. Dat laatste is minder evident dan het lijkt: een goede nachtrust is op deze hoogte een zegen. Iedere ochtend zijn er klimmers die geen oog dicht hebben gedaan. Iedere ochtend horen we ook verhalen van mensen die zijn afgevoerd met zuurstofgebrek. Het is gedaan met spelen ...

Vandaag klimmen we terug naar camp 1, en als alles goed gaat, blijven we dit keer slapen. Rond 2 mei hopen we dan opnieuw in Basecamp te zijn. Daar blijven we 14 dagen om te recupereren. Dat lijkt een lange tijd, maar het is echt nodig. Om een voorbeeld te geven: een kleine wonde geneest niet meer op 6400 meter hoogte. Bloed stelpen we daar met secondelijm ...

Ik hoor dat het in België zomer is. Hier is het relatief warm: tussen 0 en 5 graden overdag en min 20 graden s'nachts. Zolang de zon er is, kunnen we buiten zitten - weliswaar flink ingeduffeld in onze donsjack - om een kop koffie te drinken. Maar we moeten snel zijn, binnen de minuut is onze drank ijskoud.

Namaste,

Stein, Bjorn en Stef

29 april - 1 mei (Stef)